~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ιστορίες... καθημερινής τρέλας... της πόλης

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η φωτογραφία μου
με τον δημοσιογράφο Πάνο Αϊβαλή,

!!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
.......................................................Άνθρωποι και Φύση πάνω από τα κέρδη
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ο πολιτισμός απειλείται από την χωρίς όρια ανάπτυξη... της νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής πολιτικής που ισοπεδώνει τον Άνθρωπο και τις αξίες του

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Νέα δράση επανασύνδεσης ρεύματος από το Κίνημα Δεν Πληρώνω στην περιοχή Ελληνορώσων της Αθήνας.



Το Κίνημα Δεν Πληρώνω επανασύνδεσε το κομμένο ρεύμα ηλικιωμένου ζευγαριού (97 και 92 ετών) που ζούσαν στο σκοτάδι και τη ζέστη εδώ και 16 ημέρες.
Το ηλικιωμένο ζευγάρι με σοβαρότατα προβλήματα υγείας είχε καταδικαστεί να ζει σε απάνθρωπες και εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες εξαιτίας της αναλγησίας της ΔΕΗ.
Με μία σύνταξη η οποία με το ζόρι έφτανε για τις καθημερινές ανάγκες και ταφάρμακα, το ηλικιωμένο ζευγάρι είχε απελπιστεί μέχρι που άκουσε για το Κίνημα Δεν Πληρώνω στο τρανζιστοράκι το οποίο είχε ως μοναδική συντροφιά μέσα στο σκοτάδι (όπως μας αποκάλυψε κατά λέξη).
Το χρέος του ζευγαριού έχει φτάσει τα 2000 ευρώ και η ΔΕΗ αρνήθηκε να το διακανονίσει αν δεν λάμβανε ως προκαταβολή 700 ευρώ, ποσόν που ήταν αδύνατο να συγκεντρωθεί.
Το Κίνημά μας συνεχίζει και μέσα στο κατακαλόκαιρο τη δράση αλληλεγγύης προς τους φτωχοποιημένους συμπολίτες μας, οι οποίοι καταδικάζονται στον κοινωνικό καιάδα.
Υποσχόμαστε σε μνημονιακούς κυβερνώντες και τους πραιτοριανούς τους, κάθε είδους, ότι θα αντισταθούμε στα σχέδιά τους με κάθε τρόπο και κάθε μέθοδο.
Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα!
Κανένας μόνος του στην κρίση!

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Η γελοιογραφία της Κυριακής 30/07/2017

             ΓΙΑ  ΓΕΛΙΑ  ΚΑΙ  ΚΛΑΜΑΤΑ                    
του Πέτρου Ζερβού από το http://www.efsyn.gr/

Η γελοιογραφία της Κυριακής 30/07/2017

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

23 Ιουλίου 1975. Η πρώτη επέτειος της ...δηµοκρατίας βάφεται στο αίµα των απεργών οικοδόµων και της νεολαίας.

23 Ιουλίου 1975. Η πρώτη επέτειος της ...δηµοκρατίας 
βάφεται στο αίµα των απεργών οικοδόµων και της νεολαίας.

Ακριβώς ένα χρόνο μετά την πτώση της χούντας και με αφορμή την απεργιακή κινητοποίηση των οικοδόμων, η κυβέρνηση Καραμανλή έκανε εκτεταμένη επίδειξη αστυνομικής βίας, καθιστώντας σαφή τα όρια της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Συνάμα, αποκαλύπτονταν τόσο η δυναμική ενός εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος που τροφοδοτούνταν από τις πρόσφατες μνήμες της αντιδικτατορικής Αντίστασης και κυρίως από την εξέγερση του Νοέμβρη 1973, όσο και οι αντιφάσεις της Αριστεράς, που δυσκολευόταν να κατανοήσει τον χαρακτήρα του μεταδικτατορικού καθεστώτος και τις πραγματικές αντιθέσεις που αναδείκνυε η ιστορική συγκυρία.
~~~~~
Η απεργία των οικοδόμων και η σύγκρουση
Κείμενο του Γιώργου Αλεξάτου από "Βαθύ Κόκκινο" |-
Η απεργία κηρύχτηκε από τη Συντονιστική Επιτροπή των οικοδομικών σωματείων στα οποία κυρίαρχη δύναμη ήταν η παράταξη του ΚΚΕ (η ΕΣΑΚ), ενώ σημαντική ήταν και η δύναμη του ΑΕΜ, της συνδικαλιστικής παράταξης της ανανεωτικής Αριστεράς (κυρίως του ΚΚΕ εσ.). Υπολογίσιμη ήταν και η παρουσία δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, κυρίως της ΠΕΣΠ (συνδικαλιστικής παράταξης της ΟΜΛΕ), αλλά και τροτσκιστικών οργανώσεων, όπως η ΕΔΕ και η ΟΚΔΕ, της ΟΣΕ κ.λπ. Εντούτοις, ξεχωριστή σημασία έχει το γεγονός ότι πολύ μεγάλο μέρος των οικοδόμων και ιδιαίτερα των πιο νέων, δεν συνδεόταν με κανένα κόμμα, οργάνωση ή παράταξη, καθώς το μικρό χρονικό διάστημα από τη νομιμοποίησή τους δεν άφηνε πολλά περιθώρια ξεκαθαρίσματος της σύγχυσης που προκαλούσε η πολυδιάσπαση της Αριστεράς.
Ο οικοδομικός κλάδος περιλάμβανε ήδη 200.000 εργατοτεχνίτες, ως συνέπεια της μεταπολεμικής έκρηξης της κατασκευαστικής δραστηριότητας, ιδιαίτερα στα μεγάλα πολεοδομικά συγκροτήματα του λεκανοπεδίου της Αττικής και της Θεσσαλονίκης. Προσφέροντας απασχόληση σε δεκάδες χιλιάδες νέους από την επαρχία που επέλεγαν τον δρόμο της εσωτερικής μετανάστευσης, αλλά και σαν καταφύγιο χιλιάδων διωκόμενων αριστερών, η οικοδομή λειτούργησε προδικτατορικά σαν σχολείο ταξικής συνειδητοποίησης και ο οικοδομικός κλάδος βρέθηκε στην πρωτοπορία των εργατικών και δημοκρατικών αγώνων κατά την περίοδο 1960-67. Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου βρήκε στα κρατητήρια της Ασφάλειας δεκάδες οικοδόμους που είχαν συλληφθεί κατά τις συγκρούσεις με την αστυνομία στην τελευταία προδικτατορική απεργία του κλάδου στις 11 Απριλίου 1967.
Τους αγώνες των οικοδόμων της προδικτατορικής περιόδου καθοδηγούσε η Συντονιστική Επιτροπή των οικοδομικών σωματείων που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της ΕΔΑ. Τα σωματεία αυτά είχαν αποκλειστεί από την Ομοσπονδία Οικοδόμων που ανήκε στην ελεγχόμενη από τον εργατοπατερικό συνδικαλισμό ΓΣΕΕ, και η οποία αποτελούνταν από άμαζα σωματεία-σφραγίδες. Επικεφαλής της βρισκόταν ο Κώστας Λυκιαρδόπουλος, ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του εργατοπατερισμού, που είχαν κάνει τον φιλοκυβερνητικό συνδικαλισμό και τον αντικομμουνισμό προσοδοφόρο επάγγελμα.
Με την επιβολή της δικτατορίας, με την οποία συνεργάστηκε άψογα ο Λυκιαρδόπουλος και η Ομοσπονδία του, τα υπό αριστερό έλεγχο μαζικά σωματεία διαλύθηκαν, ενώ εκατοντάδες συνδικαλιστές εξορίστηκαν. Εντούτοις και παρά το καθεστώς τρομοκρατίας που επιβλήθηκε, ήταν εκατοντάδες οι οικοδόμοι που συνδέθηκαν με αριστερές αντιδικτατορικές οργανώσεις και οι οικοδομές αποτελούσαν «απελευθερωμένα εδάφη», όπου οι συζητήσεις έπαιρναν τον χαρακτήρα ζύμωσης σχετικά με τα ζητήματα του αντιδικτατορικού αγώνα, αλλά και με αυτά που απασχολούσαν το κομμουνιστικό κίνημα. Χαρακτηριστική είναι η μαζική και οργανωμένη κάθοδος των οικοδόμων στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη 1973, όπως και το μεγάλο ποσοστό που αντιπροσώπευαν μεταξύ των συλληφθέντων κατά την καταστολή της εξέγερσης. Και όλα αυτά συνέβαιναν παρόλο που το βιοτικό επίπεδο του κλάδου συνέχισε να βελτιώνεται, ως αποτέλεσμα της ανησυχίας που προκαλούσε ο κλάδος στο καθεστώς και της συνέχισης της κατασκευαστικής έκρηξης, τουλάχιστον ώς το 1973, η ανακοπή της οποίας, ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης, πυροδότησε έντονα φαινόμενα δυσαρέσκειας.
Μετά την πτώση της δικτατορίας και την ανασύσταση των μαζικών οικοδομικών οργανώσεων και της Συντονιστικής Επιτροπής, τέθηκαν επιτακτικά τα ζητήματα ανεργίας του κλάδου, ταυτόχρονα με τη ρύθμιση μιας σειράς ζητημάτων που εκκρεμούσαν από την προδικτατορική περίοδο. Παράλληλα, παρέμενε το αίτημα του εκδημοκρατισμού του συνδικαλιστικού κινήματος, της ένταξης των σωματείων στην Ομοσπονδία και της διοργάνωσης δημοκρατικού αντιπροσωπευτικού Συνεδρίου.
Με τα αιτήματα αυτά διοργανώθηκε η απεργία της 23ης Ιουλίου 1975, την οποία αποδοκίμασε η Ομοσπονδία του Λυκιαρδόπουλου και η κυβερνητική ΓΣΕΕ, και προγραμματίστηκε απεργιακή συγκέντρωση στο θέατρο «Περοκέ», στην πλατεία Μεταξουργείου.
Η πρωινή συγκέντρωση υπήρξε εξαιρετικά μαζική και οι απεργοί κατέκλυσαν όχι μόνο τον χώρο του θεάτρου αλλά και μεγάλη έκταση έξω απ’ αυτό. Οι συνδικαλιστές, ανταποκρινόμενοι στο αίτημα των συγκεντρωμένων, αποφάσισαν τη διοργάνωση πορείας προς το Υπουργείο Εργασίας, στην οδό Πειραιώς, μέσω της οδού Αγίου Κωνσταντίνου.
Λίγο μετά το ξεκίνημα της πορείας αστυνομικές δυνάμεις παρατάχθηκαν στην Αγίου Κωνσταντίνου, ανακόπτοντάς την. Ήταν μία από τις πρώτες εμφανίσεις των ΜΑΤ που μόλις είχε ιδρύσει η κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ πίσω τους στάθμευσαν «αύρες», επίσης καινοφανή θωρακισμένα οχήματα, προορισμένα να καταδιώκουν διαδηλωτές και να εκτοξεύουν δακρυγόνα.
Ενώ οι εκπρόσωποι της Συντονιστικής Επιτροπής δέχτηκαν την αξίωση της αστυνομίας να μην προχωρήσει η πορεία προς την Ομόνοια, αλλά να κατευθυνθεί προς την Πειραιώς μέσω των ενδιάμεσων στενών δρόμων, τα ΜΑΤ εξαπέλυσαν άγρια επίθεση, που συνοδεύτηκε από ορυμαγδό δακρυγόνων, υποχρεώνοντας τους απεργούς σε υποχώρηση. Αμέσως μετά, όμως, οι διαδηλωτές ανασυντάχτηκαν σε πολυάριθμες πολυπληθείς ομάδες, στήνοντας οδοφράγματα και περνώντας στην αντεπίθεση, πετώντας στους αστυνομικούς πέτρες και καδρόνια που πήραν από παρακείμενες οικοδομές.
Μέσα σε λίγη ώρα τα επεισόδια επεκτάθηκαν σε ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας, για να ενταθούν μετά τη γνωστοποίηση της άρνησης του υπουργού Εργασίας Κωνσταντίνου Λάσκαρη να δεχτεί την αντιπροσωπεία της Συντονιστικής που κατόρθωσε να φτάσει μέχρι το υπουργείο. Από τις 12 το μεσημέρι μέχρι αργά το απόγευμα στην περιοχή μεταξύ Μεταξουργείου, πλατείας Κουμουνδούρου, πλατείας Κοτζιά, Εξαρχείων και λεωφόρου Αλεξάνδρας διεξάγονταν μάχες μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, στήνονταν οδοφράγματα και ανάβονταν φωτιές για την εξουδετέρωση των δακρυγόνων που έπεφταν βροχή από τις «αύρες».
Στα επεισόδια συμμετείχαν χιλιάδες οικοδόμοι, κυρίως νέοι, αλλά και μεγαλύτεροι, έμπειροι από τις προδικτατορικές κινητοποιήσεις, καθώς και χιλιάδες φοιτητές και μαθητές, που έσπευσαν να συμπαρασταθούν στους αγωνιζόμενους απεργούς. Εξάλλου, εκείνες τις μέρες οι φοιτητές βρίσκονταν σε κινητοποίηση για την ανατροπή της κυβερνητικής απόφασης να μετατραπούν οι φοιτητικοί σύλλογοι σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, ώστε να ελεγχθεί το ορμητικά αναπτυσσόμενο φοιτητικό κίνημα.
Καθώς οι μνήμες του Νοέμβρη ήταν ζωντανές, κυρίαρχα ήταν τα συνθήματα «δεν έγινε ο Νοέμβρης για τον Καραμανλή» και «το Πολυτεχνείο ήταν η αρχή, θα ‘ρθει κι η σειρά του Καραμανλή», ενώ οι αστυνομικοί αποδοκιμάζονταν με το σύνθημα «αυτοί σκοτώσαν τ’ αδέρφια μας». Χαρακτηριστική του κλίματος της εποχής ήταν και η συμπαράσταση της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών, που εκδηλωνόταν ακόμη και με την προμήθεια των διαδηλωτών με κάθε είδους εύφλεκτο υλικό, ακόμη και με τηλεφωνικούς καταλόγους από τα μαγαζιά και τα γραφεία του κέντρου της Αθήνας, που χρησίμευαν στο άναμμα φωτιών για την αντιμετώπιση των δακρυγόνων.
Μετά τη λήξη των συγκρούσεων, που ακολούθησε την αποχώρηση της αστυνομίας από τους δρόμους, υπολογίζονταν σε περισσότερους από 40 οι τραυματισμένοι διαδηλωτές, ενώ υπήρχαν και τραυματίες αστυνομικοί. Δεκάδες ήταν και οι συλληφθέντες, κάποιοι από τους οποίους κρατήθηκαν και πέρασαν από δίκη μετά από λίγες μέρες.
////// Η αμήχανη Αριστερά
Τα επεισόδια της 23ης Ιουλίου 1975 στάθηκαν μια ακόμη αφορμή για την εκδήλωση της αμηχανίας της κοινοβουλευτικής Αριστεράς απέναντι σε μορφές αγώνα του μαζικού κινήματος που δεν εντάσσονταν στον πολιτικό της προγραμματισμό. Αν και το βράδυ της ίδιας μέρας οι ηγέτες των αριστερών κομμάτων (Χαρίλαος Φλωράκης του ΚΚΕ, Μπάμπης Δρακόπουλος του ΚΚΕ εσ. και Ηλίας Ηλιού της ΕΔΑ) αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στη δεξίωση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, όπως άλλωστε έκαναν και οι Γεώργιος Μαύρος και Ανδρέας Παπανδρέου, την επόμενη μέρα τόσο το ΚΚΕ όσο και το ΚΚΕ εσ. φρόντισαν να κρατήσουν αποστάσεις από τους διαδηλωτές. Ο μεν «Ριζοσπάστης» αναφέρθηκε σε «σκοτεινούς κύκλους της αντίδρασης (που) βρίσκονταν πίσω από τα χθεσινά γεγονότα», η δε «Αυγή» έκανε λόγο για «αριστεροχουντικούς προβοκάτορες».
Σύμφωνα με τα δύο ΚΚΕ, τα επεισόδια εντάσσονταν σε κάποιο συνολικότερο σχέδιο αποσταθεροποίησης της δημοκρατίας, το οποίο επεξεργάζονταν κύκλοι που επιδίωκαν την επαναφορά του δικτατορικού καθεστώτος. Κατονομαζόμενοι ή μη, οι κύκλοι αυτοί δεν ήταν άλλοι από τους Αμερικανούς, τα σημαντικά απομεινάρια της χούντας στον κρατικό μηχανισμό και κυρίως στα σώματα ασφαλείας και τις ένοπλες δυνάμεις, αλλά και μεγάλο τμήμα του κυβερνητικού κόμματος της Ν.Δ. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου, επιδιωκόταν και η εκτροπή των ειρηνικών κινητοποιήσεων του μαζικού κινήματος σε βίαιη αντιπαράθεση με τις δυνάμεις καταστολής, έτσι ώστε να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα συκοφάντησης των μαζικών αγώνων, των συνδικαλιστικών φορέων και της Αριστεράς, και να δικαιολογηθεί η λήψη μέτρων σε αντιδημοκρατική κατεύθυνση.
Η λογική αυτή διαπερνούσε την κεντρική πολιτική γραμμή του ΚΚΕ εσ., που οριζόταν από την επιδίωξη της Εθνικής Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Ενότητας (ΕΑΔΕ). Το ΚΚΕ, αν και τασσόταν σαφώς κατά της πολιτικής αυτής, αρνούμενο να αποδεχτεί την ανάγκη συνεργασίας με τη δημοκρατική Δεξιά που, κατά το ΚΚΕ εσ., εξέφραζε ο Καραμανλής, ουσιαστικά δεν απέκλειε τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης και επιβολής νέου δικτατορικού καθεστώτος. Επιπλέον, πάγια τακτική του ήταν η αντίθεση σε κάθε μορφή οργάνωσης και αγώνα που δεν εκπορευόταν από δική του παρέμβαση και δεν ελεγχόταν από το ίδιο.
Στην πραγματικότητα, τόσο τα δύο ΚΚΕ όσο και σημαντικό –και πλειοψηφικό- τμήμα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς εκείνων των χρόνων, αδυνατούσαν να διακρίνουν τα χαρακτηριστικά του καθεστώτος που οικοδομούνταν στην Ελλάδα μετά τη Μεταπολίτευση του 1974. Εγκλωβισμένες στην εκτίμηση ότι η Ελλάδα ήταν χώρα εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό (κυρίως τον αμερικανικό) και οικονομικο-κοινωνικά καθυστερημένη, οι αριστερές αυτές δυνάμεις δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τη δυναμική του ελληνικού καπιταλισμού, που μετά από μια διαδικασία ανάπτυξης που χαρακτήρισε τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες -έχοντας αποκρούσει αποτελεσματικά τον κίνδυνο που αντιπροσώπευσε το εαμικό κίνημα της δεκαετίας του ’40- ήταν, πλέον, σε θέση να επιχειρήσει βαθιές τομές στην κατεύθυνση του εκσυγχρονισμού του. Επιμένοντας στην αντιφασιστική-αντιιμπεριαλιστική ρητορική –την οποία ευνόησε η επιβολή της εφτάχρονης δικτατορίας και η νατοϊκή πολιτική έναντι των ελληνοτουρκικών αντιθέσεων και της υπόθεσης της Κύπρου- δεν μπορούσαν να δουν ότι η αυταρχική θωράκιση του καθεστώτος μετά το 1974 δεν συνιστούσε «φασιστικοποίηση», αλλά τυπική διαδικασία θωράκισης της αστικής δημοκρατίας.
Ουσιαστικά, τα δύο ΚΚΕ δεν μπορούσαν να απαλλαγούν από τον φόβο που προκαλούσε ο ενδεχόμενος (φανταστικός, όπως αποδείχτηκε) κίνδυνος να τεθούν και πάλι εκτός νόμου, με αφορμή τη στήριξη εκδηλώσεων του μαζικού κινήματος που έβγαιναν από το πλαίσιο της αστικής νομιμότητας. Ποιος θυμάται, π.χ., τις αντιδράσεις τους όταν άρχισε να ακούγεται το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», το οποίο χαρακτηριζόταν "αριστερίστικο, τυχοδιωκτικό και προβοκατόρικο"; Θα περνούσαν πολλά χρόνια και θα μεσολαβούσε η άνοδος στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ και η διάψευση των φόβων μιας αντιδημοκρατικής εκτροπής, για να ενταχθεί στη συνθηματολογία της κοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Δείτε βίντεο εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=Wga4-QLpRks

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Ο Γιούνκερ προκάλεσε… εντάσεις στη Θεσσαλονίκη!

Θεσσαλονίκη


Ένταση επικράτησε μεταξύ διαδηλωτών και ΜΑΤ στην είσοδο του κτιρίου της ΕΡΤ3, στη Λεωφόρο Στρατού το βράδυ της Πέμπτης.
Διαδηλωτές- μέλη οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του Συντονισμού Συλλογικοτήτων ενάντια στους πλειστηριασμούς εισήλθαν στο κτίριο της ΕΡΤ, με αίτημα να πραγματοποιήσουν παρέμβαση στον αέρα του τρίτου δημόσιου καναλιού, ενάντια στην αναγόρευση του Προέδρου της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ σε επίτιμο διδάκτορα του ΑΠΘ.
Το αίτημά τους δεν έγινε αποδεκτό και κατά την αποχώρησή τους επικράτησε εκ νέου ένταση μεταξύ των ιδίων και των αστυνομικών που έχουν παραταχθεί έξω από το κτίριο της ΕΡΤ3.
Οι αστυνομικοί μάλιστα, έκαναν περιορισμένη χρήση χημικών για να απωθήσουν τους διαδηλωτές.
Δείτε το βίντεο του Thestival και ακούστε τη δήλωση του Ηλία Σμήλιου, εκπροσώπου του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς:
Πηγή: thestival.gr

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Ν. Μπογιόπουλος: «Χιονοστιβάδα απροσμέτρητου πολιτικού ψεύδους και μια βιομηχανία που παράγει το μαύρο σε άσπρο»

Ν. Μπογιόπουλος: «Χιονοστιβάδα απροσμέτρητου πολιτικού ψεύδους 
και μια βιομηχανία που παράγει το μαύρο σε άσπρο»


Καταιγιστικός και παραθέτοντας αναμφισβήτητα οικονομικά στοιχεία ο Νίκος Μπογιόπουλος, στην ραδιοφωνική του εκπομπή κονιορτοποίησε την εικονική πραγματικότητα που πάει να μας παρουσιάσει η κυβέρνηση σχετικά με τα αποτελέσματα του Γιούρογκρουπ.
Ο δημοσιογράφος αφού απέδωσε «εγκληματικά χαρακτηριστικά» στη εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική, με τα λεγόμενα του σμπαράλιασε την «πολιτική καταιγίδα επικοινωνιακής παραποίησης» τονίζοντας ότι εδώ έχουμε μια «χιονοστιβάδα απροσμέτρητου πολιτικού ψεύδους και μια βιομηχανία που παράγει το μαύρο σε άσπρο».
Τεκμηριώνοντας τους ισχυρισμούς του παρέθεσε στοιχεία του νομικού συμβουλίου του κράτους. Σύμφωνα μ’ αυτά οι δυο αξιολογήσεις για τις οποίες πανηγυρίζει η κυβέρνηση έχουν φέρει στα ταμεία του κράτους 11,3 δισ ευρώ. Για να εκταμιευτούν όμως αυτά τα χρήματα και τα αντιλαϊκά μέτρα τα οποία έχουν φορτώσει στην πλάτη του ελληνικού λαού ξεπερνάνε τα 22 δις!
Αφού ο Ν. Μπογιόπουλος έκανε εκτενή αναφορά για το πώς διαγράφεται το μέλλον των λαϊκών στρωμάτων, αν αυτά δεν αντισταθούν ανατρέποντας την βάρβαρη ταξική – μνημονική πολιτική, έδωσε «πανηγυρικό» τόνο στην εκπομπή του, προσαρμόζοντας την στο κλίμα που πάει να διαμορφώσουν τα κυβερνητικά φερέφωνα.
> Ακούστε εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=AtgaIUFLZzE
...
http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/06/blog-post_44.html

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Σημειώσεις για μία Καλύτερη Ζωή: 10 τρόποι για να δημιουργήσω μια πετυχημένη σχέση με τον συνάνθρωπό μου.

          ΠΕΡΙ   ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ              
Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας*

1.     Μπορώ κατά κάποιο τρόπο να δίνω την εικόνα του ανθρώπου που είναι συνεπής, με την βαθιά έννοια της λέξης που αξίζει να τον εμπιστεύομαι και να βασίζομαι σ΄αυτόν;
2.     Μπορώ να εκφράζομαι με έναν τέτοιο τρόπο ώστε, στο μέτρο του δυνατού, να μην παρερμηνεύεται ο λόγος μου από τους άλλους;
3.     Μπορώ να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο να έχει την εμπειρία μιας θετικής στάσης προς τους άλλους – μιας στάσης ζεστασιάς, φροντίδας, προσοχής, ενδιαφέροντος, σεβασμού;
4.     Μπορώ να είμαι αρκετά δυνατός σαν άνθρωπος ώστε να είμαι ξεχωριστός από τους άλλους; Μπορώ να σέβομαι τα συναισθήματά μου, τις ανάγκες μου, καθώς και τα συναισθήματα και τις ανάγκες του άλλου;
5.     Νιώθω αρκετά ασφαλής μέσα μου ώστε να επιτρέψω στον άλλον την διαφορετικότητά του; Μπορώ να επιτρέψω στον άλλον να είναι αυτό που είναι – τίμιος ή απογοητευτικός, παιδαριώδης ή ενήλικος, σε κατάσταση απόγνωσης ή με αυτοπεποίθηση; Μπορώ να του δώσω την ελευθερία της ύπαρξής του; Η αισθάνομαι ότι θα πρέπει να ακολουθήσει συμβουλές, να παραμείνει εξαρτημένος σε μένα, ή να μου μοιάσει;
6.     Μπορώ να αφήσω τον εαυτό μου να μπεί στον κόσμο των συναισθημάτων του και των προσωπικών του εξηγήσεων και να τα δω αυτά ακριβώς όπως τα βιώνει αυτός;
7.     Μπορώ να τον δεχτώ όπως ακριβώς είναι; Μπορώ να επικοινωνήσω αυτήν την στάση μου; Ή μπορώ μόνο να τον δεχτώ υπό όρους; δεχόμενος μόνο ορισμένα συναισθήματά του και είτε σιωπηρά είτε λεκτικά να μην αποδέχομαι άλλα;
8.     Μπορώ να ενεργώ με αρκετή ευαισθησία μέσα στην σχέση ώστε να μην ερμηνευθεί η συμπεριφορά μου ως απειλητική;
9.     Μπορώ να τον απελευθερώσω από την απειλή μιας εξωτερικής αξιολόγησης; Σε σχεδόν όλα τα στάδια της ζωής μας – στο σπίτι, στο σχολείο, στην δουλειά – βρισκόμαστε αποδέκτες της τιμωρίας ή της επιβράβευσης των άλλων σύμφωνα με την δική τους αξιολόγηση. Θα ήθελα να δουλεύω προς μια σχέση στην οποία δεν θα γίνομαι αξιολογητικός έστω και στα συναισθήματά μου. Αυτό πιθανόν να τον απελευθερώσει ώστε να γίνει ένα υπεύθυνο για τον εαυτό του άτομο.
10.   Μπορώ να συναντήσω αυτό το άτομο σαν έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε μια διαδικασία ανάπτυξης ή θα με περιορίζει το παρελθόν του ή ακόμη και το δικό μου; 

Σημειώσεις από το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης στην Προσωποκεντρική Συμβουλευτική & Ψυχοθεραπεία του I.C.P.S.

                                                    _____________

 [*] Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Σύμβουλος γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Mέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας , επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.   www.xidaras.gr

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Παναγούλης: ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ… Στα μουλωχτά η τροπολογία για τις συντάξεις...

    ΠΟΛΙΤΙΚΗ   
Δήλωση του Ανεξάρτητου Βουλευτή Στάθη Παναγούλη, σχετικά με την τροπολογία για το "πάγωμα" των συντάξεων.
Η δήλωση αναφέρει:
Στα «ΜΟΥΛΩΧΤΑ» η Κυβέρνηση κατέθεσε ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ σε νομοσχέδιο για την ΑΛΙΕΙΑ που παγώνουν τις συντάξεις μέχρι το 2022! Αλλά μέχρι τότε θα μειώνουν τις συντάξεις! Δεν θα παραβρεθώ καθόλου στην διαδικασία της ΝΤΡΟΠΗΣ. Κύριε Τσίπρα, μέχρι πότε θα είστε δούλος της πρωθυπουργικής καρέκλας και  μέχρι που θα φθάσει ο κατήφορός σας;
ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ…
___________